birdenbire yazmaya alışkın değilim...
hem de böylesi mahremiyetten uzak bir yere, birdenbire..
içimdeki denizi durgunlaştırmadan, dalgalarımın sesini duymadan, gözlerim şehir ışıklarına dalıp aradığı noktayı bulmadan...
ne oldu peki?
en basit sözcüklerle yazasım geldi denebilir herhalde.
yakında kağıt kalem yok, en yakını klavye...
doğrusu, kalem değmeyen yazıya yazı demeyenlerdenim.
'sanal' ortamda yazı yayınlamaya karşıydım bile,
okunmanın vereceği keyfin büyüsüne kapıldım belki.
belki sadece moda! ya uydum.
ve geç kalmış bir merhabaydı bu sözlere başlama sebebim
benim sözcüklerim böyle işte, nerede başlar nerede biter belli olmaz
uzaklara dalmaya merak saldıkça sözler yollarını iyiden iyiye kaybediyor
dönüp bana geliyor ya, bir yanılsama.
söylemek istediklerimin özeti ise yalnızca merhaba
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder